Sabah güneşi henüz doğmadan Ayşe'nin kapısı çalındı. Tok, aceleci vuruşlardı bunlar, sabahın sessizliğini delen, içeriye kadar sızan bir telaş taşıyordu her birinde. Ayşe uykusuz gözlerle kapıya yürüdü, gece Yusuf’un durumunu düşünmekten gözüne uyku girmemişti zaten, şimdi de bu erken saatte gelen misafirlerin kim olduğunu merak ediyordu ama aynı zamanda içinde tuhaf bir huzursuzluk da kıpırdanıyordu.
Kapıyı açtığında karşısında üç kadın duruyordu. Üçü de mahalleli, yüzlerini tanıyordu ama samimi olduğu insanlar değildi bunlar, daha çok her fırsatta başkalarının işine burnunu sokan, dedikodu yaymaktan büyük keyif alan, her şeyi bildiklerini sanan ama aslında hiçbir şey anlamayan türden insanlardı. En öndeki kadın, Neriman, kalın sesiyle hemen konuşmaya başladı, sanki içeride uyuyan Merye
